Φοράω ζακέτα μες στο σπίτι και λείπει η μάνα μου να με καμαρώσει!

Εθνική επέτειος. Μέρα κατά την οποία ο νεοέλληνας το πρώτο μισό της μέρας αισθάνεται εθνικά υπερήφανος και το δεύτερο μισό δυσπεψία.

Αυτή τη στιγμή μια τσιγγάνα μάνα ταΐζει το παιδί της και του λέει “φάε το φαΐ σου αλλιώς θα σε δώσω στο Χαμόγελο του Παιδιού”.

Θα πεθάνω και δεν θα δω την Ακρόπολη χωρίς σκαλωσιά.

Ο άνθρωπος που έχει μολύβι πάνω στο αυτί, μπορεί να δώσει λύση ακόμα και για την τρύπα του όζοντος.

Οι Έλληνες δεν ήταν ρατσιστές πριν έρθουν οι μετανάστες. Οι τσιγγάνοι άλλωστε έχουν να το λένε.

Το μόνο που έμεινε να θυμίζει την Ολυμπιακή είναι η Μιμή και η Ρούλα Βροχοπούλου.

Δεν έχουν αυξηθεί οι αυτοκτονίες. Απλά πέφτει κόσμος από τα σύννεφα.

Ξέχασα να πάρω τη μάνα μου τηλέφωνο για 2-3 μέρες. Σήμερα μου ήρθε γράμμα από το πάμε πακέτο.

Γνώρισα ένα ταξιτζή που ήταν στο Γούντστοκ το ’69, στο πολυτεχνείο το ’73, πάνω στα Ίμια το ’96 και 5 μέτρα πίσω απ’τον Γρηγορόπουλο το 2008.

Μην ξεχνάτε πως στην Ελλάδα εκτός απ’ την δημοκρατία, γεννήθηκε και το θέατρο.